اَللّهُم ارْزُقْنى شَفاعَةَ الْحُسَيْنِ يَوْمَ الْوُرُودِ وَثَبِّتْ لى قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ مَعَ الْحُسَيْنِ وَاَصْحابِ الْحُسَيْنِ الَّذينَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَيْنِ عَلَيْه ِالسَّلامُ

در قبایل عرب همواره جنگ بود . اما مکه زمین حرام بود و چهار ماه رجب ، ذی الحجه ، ذی القعده و محرم زمان حرام ... یعنی که در آنها جنگ حرام است .
دو قبیله که با هم می جنگیدند ، تا وارد ماه های حرام می شدند ، جنگ را متوقف می کردند ، اما برای آنکه اعلام کنند : " که در حال جنگ اند و چون ماه بگذرد جنگ ادامه خواهد یافت " پرچم سرخی را بر قبه ی خیمه بر می افراشتند تا دوستان و دشمنان همه بدانند که جنگ پایان نیافته است ...
آنها که به کربلا می روند ، می بینند که بر صحنه ی جنگ آرامش مرگ سایه افکنده است ، اما می بینید که بر قبه ی آرامگاه حسین (ع) پرچم سرخی در اهتزاز است ...
پس بگذار این سالهای حرام نيز بگذرد ...