نوشتن این‌ یادداشت سخت است. آن هم برای من ، که وبلاگم جزء لاینفک زندگی‌ام به حساب می‌آید. می‌نویسم به احترام کسانی که مخاطب نوشته‌هایم هستند.
مشكلات بلاگفا در چند صباح اخير بهانه اي به دستم داد تا مدتي بي خيال وبلاگ نويسي شوم و آغاز گر سفري باشم كه اميد دارم آخرش آن چيزي شود كه انتظارم را برآورده سازد .
از فردا به یک سفر می‌روم. مجبورم ، یک سفر درونی که باید تکلیف خیلی چیز‌ها را برایم روشن کند. وبلاگم، یاهو مسنجر و حتی تلفنم را تعطیل می‌کنم. نمی‌دانم تا کی. شاید چند روز، شاید چند ماه، ولی به سال نمی‌رسد! یعنی به سال نمی‌رسانم. شرمنده‌ی دوستانی که در یاهومسنجرم هستند، و شرمنده‌ی کسانی که نوشته‌هایم را می‌خوانند. راحت بگویم، نگران نباشید! جایم امن است و اوضاعم روبه‌راه. فقط کمی درگیری ذهنی، که آن هم با کمی خلوت و تنهایی حل می‌شود.
مسئولیت‌هایی که برعهده‌ام هست را تا آخر همین هفته تمام می‌کنم. مطالبی که باید بنویسم را می‌نویسم و می‌روم. از فردا موبایل هم ندارم. مجبورم از همین تریبون به بعضی از دوستانم بگویم که چند وقتی عادت به نبودنم بکنند، و خواهش کنم که تلفن منزلم را هم چند صباحی فراموش کنند. می‌دانم که دوستان واقعی، در شرایط سخت قدرت درك شان بالاتر می‌رود. 
۱۳ آبانماه سالگرد وبلاگ‌نویسی‌ام است . ۱۳ آبان ۸2 اولین پست را در آي تي – نتورك نوشتم (البته فكر كنم ديگر آثاري از آن به جا نمانده باشد) . اگر نبودم ، از سر مهر ، گذری بر صداي فاصله هايم کنید...
همین... و تمام ! شبیه وصیت‌نامه شد !
بار رمانتیک‌اش را زیاد نکنم بهتر است. به قول سنجد: برمی‌گردم..حتما! هههههههههههههههه!