« اَللّهُمَ رَبَّ شَهرِ رَمَضانَ اَلَّذی اَنزَلتَ فیهِ القُرآنَ وَ افتَرَضتَ عَلی عِبادِکَ فیهِ الصِّیامَ »

ماه رمضان در فرهنگ اسلامی به برکت نزول فزاینده شبهای قدر و روزه بندگان خدا و عبادت بيش از يك ميليارد مسلمان ، به ماه خدا و ماه ضیافت الهی شهرت یافته است. اگر ما در این ماه به میهماني خداوند دعوت شده ايم «ادعیتم الی ضیافه الله» برای شرکت در این ضیافت چه تمهیداتی بايد داشته باشیم. ماهی که نفس در آن تسبیح خداوند است و خواب عبادت؟! پس قطعاً تفکر، مطالعه، خدمت به مردم، تلاوت قرآن وعبادت چه ارج و مقامی خواهد داشت.

رمضان، ماه رستن از بدي ها است. ماه پاك شدن و تطهير است. برترين شب ها در اين ماه است و گران قيمت ترين ثانيه ها در اين شب ها از آن‌ِ آدمي است تا احيا به پا دارد ، قرآن به سر گيرد و در سايه پرجبروت آن از شر بدي ها و پليدي ها خود را پاك كند.

درهاي توبه در اين ماه گشوده است و چه بسا از ما كه بارها توبه كرده و به عهد خود وفا نكرده ايم... اما چه بزرگ است آفريننده ساعت هاي خوب خدا در شب هاي قدر كه به هزار نشانه به ما مي گويد:

« صد بار اگر توبه شكستي باز آ »

دلت شكسته است؟ مثل دل من !!

نتوانسته اي پاي همه عهد و پيمان هايي كه با خدا در شب هاي قدر پارسال بسته اي ، بماني؟ چه حيف! درست مثل من!!

خوش به حال آنها كه توانسته اند به خودشان و قول و قرارهايشان وفادار بمانند. اما غصه نخوريد، هميشه فرصت براي بقيه باقي هست . مي داني خدا به بنده گناهكارش چه مي گويد؟

مي داني چه مي گويد؟

خدا مي گويد كه... تو بنده خوب مني ... باز آ كه محبوب مني...

صدها سال از آغاز عصر غيبت کبري گذشته است و اکنون در عميق‌ترين ادوار ظلماني کفر آنجا که سيطره شب وسعتي تمام يافته است انسان بعثتي ديگر باره مي‌يابد و لياقت حضور پيدا مي‌کند.

هنوز به هر گوشه از اين خاک پست که مي‌نگري انساني را درمي‌يابي که با يوسفي گمگشته راز و نياز مي‌کند غريبي که فارغ از غربت دنيا زير لب زمزمه مي‌کند :«اين بقيه‌الله» کجاست او که اينگونه شيعيان در قرن 15 ه.ق سالها پس از بعثت پيامبر (ص) نامش را فرياد مي‌زنند. شايد جهان هنوز آماده نيست اما انسان براي تولد دوباره‌اش در تلاش است .   

این بار همه از انتظار میگویند. به هر نوشته و دلنوشته ای پا میگذاری، رنگ انتظار در آن موج میزند. این روزها سبز ، غالب ترین رنگ است. در این لحظات عاشقانه که همه امیدها خیره در آسمان بی کسی هاست، در این ثانیه های پر التهاب دوران ها ، که عطر نرگس همه کوچه پس کوچه های انتظار را عطراگین کرده است. مردمان، چشم به خورشید پس ابر دوخته اند و عاجزانه ترین نیازها را به درگاه مهربان لم یزلی پرواز داده اند.

چه زیباست ثانیه های دلدادگی... چه روحنواز است تب و تاب انتظار... چه دل انگیز است لحظه های با تو بودن...

 یکهزار و صد و هفتاد و دومین سالروز تولد گل نرگس بر همه رهروان بهار دلها تبریک و تهنیت و فرخنده باد

«شعبان» هم، ماه دعا و ذكر و ياد و توجه و عبادت و استغفار است. بنده خاضع هر شبانه روز پنج نوبت، چراغ دل قامت به نورى مى‏افرازد، تا فارغ از حجابها، جلوه ‏هاى آشكار يار را در وسعت آفرينش به تماشا برخيزد و سفر معنويت و عرفان را، ره توشه ‏اى بايسته فراهم آورد. از روشنايى تا روشنايى، پنج نوبت بلور نازك دل در خود مى‏شكند تا در سايه عطوفت بى ‏مرز محبوب، پيوند گيرد و آينه تجلى نور خدا شود.

مناجات شعبانيه ، سهمى از اين ره توشه دارد كه امامان معصوم عليهم السلام بر خواندن آن استمرار داشته ‏اند. خوان رحمت الهى در ماه شعبان گسترده‏ تر است، و «مناجات»، وسيله حضور در كنار اين مائده معنوى است. نمازگزاران و متهجدان و نيايشگران، در محرابى مى ‏ايستند كه همه عارفان و سالكان و پيامبران و امامان، مقيم و معتكف آن بوده ‏اند. اهل دعا، پيمانه از بحر بيكران رحمت خدا مى ‏كشند و مستانِ سر خوشِ باده ‏هاى سحرگاهى و شبهاى پر ستاره و روشن از تهجد و سجودند.

آنكه به «نماز» مى‏ايستد و به «دعا» مى‏نشيند، بر سفره رزق روح نشسته است و روزى رحمت و استجابت در محراب عبوديت او نازل مى‏شود.

«مناجات شعبانيه»، درخواست «روشنايى دل» از خدايى است كه هم «نور» است، هم فروغ آفرين. شعبانيه، گامى در زدودن «حجاب» از چهره «جان» است، تا جلوه ربوبى، در اين آينه بهتر انعكاس يابد و نجواى او در ضميرهاى روشن به گوش دل رسد. در مناجات شعبانيه، با امامان معصوم همنوا مى‏شويم تا همه ايام عمر را در سايه نيايش مبارك گردانيم.

«بركت»، خير و نيكى ماندگار و پايدار در يك چيز است. «مبارك» بودن يك روز يا يك ماه يا يك مكان و ساعت و لحظه، به سرشارى آن از اينگونه نيكى‏هاى جاودانه است و شعبان و رمضان از همين رو «مبارك» است. آنان كه در اين ماه‏ها، دست نيكى به سوى ديگران دراز مى ‏كنند و گام يارى به سوى منزل محرومان بر مى ‏دارند و زبان خيرخواهى به نفع مستمندان مى‏گشايند، در همين دنيا بار سفر آخرت خويش را مى‏بندند و براى آن «روز نياز»، ذخيره سازى مى‏كنند.

 بارى، ايام ما با عبادت و عمل صالح ما «مبارك» مى‏شود و اگر به غفلت و سستى بگذرد، «بى‏بركت» خواهد شد. شب ‏زنده دارى ‏هاى عابدان، اشكهاى شب بيداران، استغفارهاى متهجدان، «يا رب، يا رب» سحر خيزان، نجواى خالصانه دعا خوانان، همه و همه جلوه هايى از «بركت» است كه در ساعات و لحظات اين ماه «مبارك» نهفته است.